De Vlaamse verkiezingen van 2009 is dé periode waarin de journalisten hun vingers beginnen jeuken, een prima kans voor wobbing activity dus. Een niet verwaarloosbare vraag zou kunnen zijn hoeveel campagnegeld onze politici er tegenaan smijten. Transparante overheidsinformatie is daarbij een must.  Blijf doorvragen, als journalist geeft de wet u de kans te weten waar u recht op hebt!

Maar wie claimt dat alleen journalisten hun vergrootglas bovenhalen, leeft nog in de oertijd. Ook de mediaconsument weet verdorie goed zijn plan te trekken als nieuwsbrenger. Deze keer delen we niet als kleine kinderen op de speelplaats onze flippo’s uit, maar willen we elkaar overtreffen in zo veel mogelijk nieuws te genereren en te delen, en dan liefst nog van kwaliteit. Als u nog geen Twitteraccount heeft, dan is dat begrijpelijk, ook ik neem liever een kwaliteitskrantje voor de neus in plaats van mijzelf suf te kijken op al die kletspraat. Maar de macht van de burgerjournalistiek wordt niet door iedereen onderschat. BBC heeft Twitter bekroond als een officiële nieuwsbron.

En wat dan met Facebook, de King van de sociale netwerksites? Niet zwichten onder de druk van de samenleving is een zware taak. Want hoe vaak klinkt het niet door: “Als je niet facebookt, ben je niet cool.” En dat is voor een politicus onaanvaardbaar. Je moet toch stemmen ronselen, right? Daarnaast zijn onze politici algemeen mediaverslaafd. Als onbekende vriend klik ik even op de enorm populaire profielpagina van Guy Verhofstadt. Hij heeft nu al zo’n 4.000 vrienden verzameld. Daar ga je je automatisch klein bij voelen. En toch, na even snuffelen in zijn (privé!)foto’s blijkt Guy een enorme fan te zijn van een pak friet met stoofvlees in het plaatselijk frituur. Dat vinden we nu toch allemaal heel plezant, hé.

Als je een scherp oogje opentrekt, kan je best concluderen dat de media veel kiezersstemmen hebben bepaald. De band tussen de politici en ‘het volk’ is weg. Ze hebben in onze moderne samenleving hun directe zichtbaarheid verloren. Waar zijn dan onze landbestuurders? Op televisie, én het World Wide Web uiteraard! Waar kan je ze anders het best leren kennen?

Designs verkrijgbaar op jadejagger.co.uk!

‘If it can be written, or thought, it can be filmed.’ Stanley Kubrick, een ware perfectionist als regisseur, is een grote legende in de geschiedenis van de filmkunst. Zijn films zetten je aan tot filosoferen en wakkeren enige diepe emoties, zoals het onderbewuste, aan. In zijn tijd provocerend en uitdagend, en hierom vaak kritisch de grond in geboord. Hedendaags wordt hij beschouwd als een ware filmrevolutionair.

Kubrick staat niet meteen bekend als de grootste optimist van zijn tijd. Zijn pessimistische wereldvisie wordt dan ook vaak centraal gesteld in vele van zijn beroemde meesterwerken. Zijn mensbeeld is daarbij constant gebleven: het geloof in twee uitersten, goed en kwaad. Volgens Kubrick is de mens in de maatschappij een pure onderdrukking van het kwaad. In zijn zuivere vorm, is hij een vertegenwoordiging van zowel het puur goede als het ultiem slechte. En soms weet deze zelfs geen onderscheid tussen beide te maken. Dit is de rode draad doorheen Kubrick’s repertoire als filmmaker. In zijn films ontmoeten twee uitersten elkaar telkens weer. Dit is een ware worsteling die de hoofdpersonages doormaken. Elke mens bezit een gruwelijke kant, diep verscholen in het onderbewuste, maar altijd klaar om zich explosief te ontpoppen. Door veel misdaadfilms, oorlogsfilms, historische films en ook zijn enige horrorfilm The Shining (’80) te regisseren, kon de kijker zichzelf in zijn meest wrede aard ontmoeten zonder het proces zelf door te maken.

Hoewel zijn films heden doorgaan als ware klassiekers, had hij na de flop van Barry Lyndon een hit nodig. Hij besloot een horrorfilm te maken naar Stephen Kings bestseller The Shining. In de film zijn er twee grote spelers: ‘het schijnsel’ (de gave om in heden en verleden te kijken) en het hotel. De manipulerende kracht van het hotel die Jack tot waanzin drijft, blijft een raadsel. Mysterie typeert Kubrick. Hij laat open ruimte voor eigen interpretatie.

Jack Torrance neemt de baan als winterconciërge van het Overlook Hotel aan om in alle rust en concentratie te kunnen schrijven; ‘Five months of piece is just what I want.’ Nog voor het verhaal echt begint, merken we Kubrick’s genialiteit in het opbouwen van spanning. De film begint in pure eenzaamheid: een luchtopname van Jack’s auto op weg naar het hotel doorheen een gigantisch natuurlandschap, met dreigende minimalistische muziek op de achtergrond. Een vervreemd gevoel welt op. En dat is exact wat Kubrick wilt bereiken. Hij wilt zijn personages graag op een emotionele afstand houden. Wanneer Jack het hotel binnenwandelt, speelt Kubrick met subtiele symbolen om het dreigement constant te houden. Rode pilaren, vaak dominant aanwezig achter Jack, suggereren een gevoel van ongemak. Wanneer de directeur hem in diens bureau ontvangt, worden we meteen geconfronteerd met de mogelijkheid van een ‘mental breakdown’. De directeur bespreekt de nadelen van de job en heeft het over een gevoel van eenzaamheid en isolement. Zo vermoordde de conciërge, Charles Grady, in de winter van 1970 zijn vrouw en beide dochtertjes voor hij de hand aan zichzelf sloeg. De politie sprak over een geval van ‘hutkoorts’, een claustrofobische reactie die kan optreden als mensen te lang met elkaar zijn opgesloten. Jack grijnst zelfverzekerd: ‘You can rest assured Mister Ullman, that’s not gonna happen with me.’ De kijker weet uiteraard beter.

Van zodra Jack’s zoontje Danny thuis in de badkamer aan zijn ingebeelde vriendje, Tony, vraagt ‘Why don’t you wanna go to the hotel?’, krijgt Danny zijn eerste visioen en is de toon meteen gezet. Liters bloed stromen in slow motion uit de rode lift van het hotel met dreigende, maar steeds subtiele muziek.  Een eerste siddering. Het bloed ketst af van de camera. Een subtiele touch, maar zeker doorslaggevend in het horrorgehalte.

‘All work and no play make Jack a dull boy.’ Tegen zijn verwachtingen in, lijdt Jack aan writer’s block. Zijn creativiteit staat op nul. Het hotel versterkt zijn boosheid en gebruikt zijn onderdrukte gevoelens tegen hem zodat hij bezeten raakt. Wanneer Jack aan zijn schrijftafel in slaap valt en een afschuwelijke nachtmerrie heeft, breekt een sleutelmoment aan. Al dan niet bewust legt Kubrick een link naar een ets van de Spaanse schilder Francisco Goya, ‘De droom van de rede brengt monsters voort.’ De ets toont een man die, door vermoeidheid overmand, in slaap is gevallen. Blijkbaar heeft hij een nachtmerrie, want boven hem verheft zich een zwerm reusachtige vleermuizen, gitzwarte raven en grijnzende uilen.

Wanneer Jack bruusk wakker schiet, vertelt hij in shock aan zijn vrouw Wendy dat hij haar en Danny in zijn droom heeft vermoord. We beseffen nu dat ook Jack ‘the shining’ heeft en zijn eerste visioen beleefde. ‘My God, I think I’m losing my mind.’ Jack verliest zijn laatste restje besef. Zijn moordenaarsinstinct is op hol geslagen. Het reusachtige doolhof op het einde van de film speelt een cruciale rol. Het staat symbool voor de psychotische geestestoestand van Jack. ‘The highlight of his twisted mind.’

Kubrick weet als geen ander te spelen met composities. Zijn perfectionisme uit zich duidelijk in de film: perfect opgebouwde symmetrie, lange brede shots die een statisch effect creëren, panorama’s, tilt’s en close-ups. Daarnaast creëert hij spanning mede dankzij het ideale camerastandpunt. Zo filmt hij Danny op zijn driewieler vanuit een lage positie, filmt hij spiegelbeelden om vervreemding op te wekken en gebruikt hij als eerste de Steadicam. Kubrick speelt met subtiele, ‘stijlvolle’ horror. Wanneer Danny op zijn driewieler kamer 237 voorbij fietst, krijgt hij het benauwd. De scène wordt enorm traag opgebouwd. Wanneer hij de deur wilt openen, blijkt de kamer op slot te zijn. De spanning wordt ingehouden. Kubrick drukt zich ook uit met clair-obscur om nadruk te leggen en de personages in dreigende expressionistische schaduwen te plaatsen.

Tevens barst de film van subtiele hints: de dreigende rode pilaren, een witte achtergrond om de onschuld van Wendy te benadrukken, het indianenmotief van het tapijt, de messen die luguber boven Danny’s hoofd lijken te zweven in de keuken, shots van de badkamer op de achtergrond doorheen de film (dat op het einde van het verhaal een cruciale locatie wordt), enz.

In de laatste scène wordt ingezoomd op een foto van het Overlook Hotel personeel op 4 juli 1921. Tussen alle gasten staat Jack met een brede grijns op de voorgrond. Met deze shot geeft Kubrick de kijker de vrijheid om het verhaal naar eigen wens te interpreteren. Je blijft verbijsterd achter.

Kubrick is een meesterlijke schaakspeler. Sluw en onverwacht plaatst hij zijn pionnen.

De nieuwste van lady!

Lady Gaga

Velvet Goldmine is een film uit de jaren ’90 over seks, drugs en glamrock. Coole rockhomo’s in hun gloriejaren dus. Ik probeer altijd zo veel mogelijk films te verslinden als ik kan (soort verslaving zeg maar), maar acht het vaak gapende tijdverspilling. Tot er af en toe zo eens een vergeten pareltje opduikt. Een topcast met o.a. Christian Bale, Ewan McGregor, Jonathan Rhys Meyers en Toni Collette. Allen zetten ze de meest controversiële rol van hun leven neer. Een prima ontdekking, aangezien de naam ‘Bale’ heden enkel nog het beeld van een zwijgzame Batman oproept, terwijl Mcgregor zijn meligste emo-prestaties neerzet in Big Fish en Moulin Rouge. Deze film verbreekt de clichés, en toont hun diepste acting skills! Zien, Zien!

James Nachtwey is een buitengewone Amerikaanse oorlogsfotograaf. Hij is bekend over heel de wereld en kreeg de TED Prize 2007 met veel lof en bewondering. Een meerwaarde voor de journalistieke fotografie.

Voor meer filmpjes, check TED

Datum: 24 april, eerste verkoopdag. Met een klein groepje homo’s eindig ik om 5 voor 9 met een ontzettend stressgevoel vlak voor de ingang van de H&M in Brussel. Waarom? Echt geen idee. Ik ken Matthew niet en al zeker niet zijn collectie. Maar, zijn ontwerpen zijn beperkt en daar moet ik dus even op kunnen kicken. Snel dus maar even bepalen naar wat ik eerst zal graaien. De clutch bag, dat is duidelijk. En misschien wel het roze kleedje, size 0, dat wel, maar dromen mogen er zijn. Om exact 9 uur gaat het luik zachtjes omhoog. Een labiele tiener wurmt zich op handen en voeten er onderdoor. Kijk, dat is gewoon genant. Boodschap is duidelijk: relax, maar toch graaien wat je graaien kan, ook al heb je geen idee wat je nu eigenlijk in handen hebt. Ik eindig met negen stuks, waarvan twee gekocht. Niet omdat ik de rest niet wou, gewoon, uit budgetbeperkingen.

Ik hou van Matthew.. Wat is ie toch geweldig. Thuis trek ik meteen het kokerrokje aan. Het wordt zomer, dus ik heb nog een beetje logisch nagedacht tijdens het instinctief graaien of ik mijn geld wel goed besteed. Maar, het blijkt precies wel wat meer te spannen dan in het pashokje. Waarom merk ik zoiets nu pas, en waarom bedenk ik me net dat dit misschien geen kokerrok is, maar een ‘gewone’ rok, rond je heupen dus, niet rond je taille. Shit, nu ja, een kokerrok zal je dan maar zijn. Wat betekent: geen bewegingsvrijheid. Tais-toi et sois belle. Dat dus. Even het handtasje er bij graaien en ik voel me verzadigd. Ik besluit m’n outfit te dragen voor het verjaardagsetentje van mijn vriend deze avond. Nou, ik steek een halve meter boven hem uit, maar doe lekker egoïstisch. Want, op een gekke manier (dit heb ik normaal echt nooit) voel ik me Julia Roberts die met minirok en killerlegs als een lolita de chique straten van New York afschuimt. Daarom besluit ik mijn zwarte hakken toch maar aan te houden. Gewoon, om dat Julia-effect te koesteren. In de auto rits ik m’n rok los, genant genoeg, tot helemaal beneden. Daar stond ik dan, in Antwerpen, als een hete stoot. Ik voel dertigjarige zakenmannen stiekem even omdraaien als ik voorbij wandel. Ik ben een lady, een straathoertje, een wulpse tut. Geweldig veel emoties, maar bovenal, ik voel me Julia. Ik denk zelfs even dat ik haar krullend haar heb als ik mijn eigen (plat) haar wulps naar achteren werp. Gedaan met eten, rits toezippen, proberen recht te staan en op weg naar huis, Brussel.

Ik herinner mij niet lang geleden in een even cheap rokje toevallig in de hoerenbuurt te zijn beland. Al wandelend met m’n vriendje naar de auto. En het moet gezegd worden, het flatteert altijd als een man even op de rem staat, de ruit subtiel naar beneden draait en vraagt of ik wil instappen. God damn, ik ben een sletje. Gek, maar ik voel plots een concurrentiedrang met de officiële straathoeren. Alleen zou Richard Gere me niet beminnen, maar twee Marokkanen in een aftandse wagen. Ik giechel nog wat na als m’n vriend de nachtwinkel buiten stapt en van niets wetend even over m’n kont wrijft. Ja, dandy Matthew, je deed je werk echt geweldig.

Een graai uit de ethnische collectie van de Fransman, Romain Brau (rechts onderaan), in 2008 afgestudeerd aan de modeacademie. Zijn oog voor detail is buitengewoon, zijn ontwerpen puur en klassevol. Een talent om in het oog te houden.

Net toevallig een modebewuste blog ontdekt: Lexpress. Straatmode blijft een geweldig fenomeen. Tastbare high fashion om van dichtbij te bewonderen. Gek toch hoe sommigen altijd dat ‘je ne sais quoi’ uitstralen (en anderen niet). Deze blog is zeer fijn voor wie uiteraard van mode houdt, maar ook eens stiekem betoverd wilt worden door het charisma en hoog coolheidsgehalte van een ander. Heel veel plaatjes voor heel wat inspiratie!

Coco en Rosie. Twee zusjes uit Amerika die als eerste leren muziek te maken met kinderspeelgoed. Aparte zweverige muziek, maar toch vaak gekenmerkt door Coco’s liefde voor hiphop.

Op 8 augustus performen ze op het Dranouterfestival!

Check ook Coco’s liefde voor kunst op biancacasady.com

De muziek is geweldig, de clip eveneens. Clark spreekt voor zichzelf!

Op 23 juli te zien op 10 days off in Gent.