CAR wordt het gedoopt, “Computer Assisted Reporting”, de toepassing van informatietechnologie in de nieuwsgaring. Een fenomeen dat nog in kinderschoenen staat. Want hoewel deze nieuwe vorm van journalistiek als de toekomst wordt bestempeld, de journalist zélf weet amper hoe de vork in de steel zit. 1,7 procent durft de stap niet naar Wobbing (Wet op de Openbaarheid van Bestuur) te zetten. Draait het om drempelvrees, angst of loyauteit? Feit is dat we dit journalistieke pareltje niet alleen mogen koesteren, maar mee moeten pronken.
De Vlaamse verkiezingen van 2009 is dé periode waarin de journalisten hun vingers beginnen jeuken, een prima kans voor wobbing activity dus. Een niet verwaarloosbare vraag zou kunnen zijn hoeveel campagnegeld onze politici er tegenaan smijten. Transparante overheidsinformatie is daarbij een must. Blijf doorvragen, als journalist geeft de wet u de kans te weten waar u recht op hebt!
Maar wie claimt dat alleen journalisten hun vergrootglas bovenhalen, leeft nog in de oertijd. Ook de mediaconsument weet verdorie goed zijn plan te trekken als nieuwsbrenger. Deze keer delen we niet als kleine kinderen op de speelplaats onze flippo’s uit, maar willen we elkaar overtreffen in zo veel mogelijk nieuws te genereren en te delen, en dan liefst nog van kwaliteit. Als u nog geen Twitteraccount heeft, dan is dat begrijpelijk, ook ik neem liever een kwaliteitskrantje voor de neus in plaats van mijzelf suf te kijken op al die kletspraat. Maar de macht van de burgerjournalistiek wordt niet door iedereen onderschat. BBC heeft Twitter bekroond als een officiële nieuwsbron.
En wat dan met Facebook, de King van de sociale netwerksites? Niet zwichten onder de druk van de samenleving is een zware taak. Want hoe vaak klinkt het niet door: “Als je niet facebookt, ben je niet cool.” En dat is voor een politicus onaanvaardbaar. Je moet toch stemmen ronselen, right? Daarnaast zijn onze politici algemeen mediaverslaafd. Als onbekende vriend klik ik even op de enorm populaire profielpagina van Guy Verhofstadt. Hij heeft nu al zo’n 4.000 vrienden verzameld. Daar ga je je automatisch klein bij voelen. En toch, na even snuffelen in zijn (privé!)foto’s blijkt Guy een enorme fan te zijn van een pak friet met stoofvlees in het plaatselijk frituur. Dat vinden we nu toch allemaal heel plezant, hé.
Als je een scherp oogje opentrekt, kan je best concluderen dat de media veel kiezersstemmen hebben bepaald. De band tussen de politici en ‘het volk’ is weg. Ze hebben in onze moderne samenleving hun directe zichtbaarheid verloren. Waar zijn dan onze landbestuurders? Op televisie, én het World Wide Web uiteraard! Waar kan je ze anders het best leren kennen?
Tags: Car, mediakritiek
