Matthew Williamson… Who the fuck is hij. Ik ontdek dat Matth een dandy is, jaloers op vrouwen en gek van glitter. Hij mocht ook eens een kleine collectie ontwerpen voor H&M. Een vluchtige touch and go. Niettemin is hij mijn held,… De enige die erin slaagde van mij een seksbommetje te maken.
Datum: 24 april, eerste verkoopdag. Met een klein groepje homo’s eindig ik om 5 voor 9 met een ontzettend stressgevoel vlak voor de ingang van de H&M in Brussel. Waarom? Echt geen idee. Ik ken Matthew niet en al zeker niet zijn collectie. Maar, zijn ontwerpen zijn beperkt en daar moet ik dus even op kunnen kicken. Snel dus maar even bepalen naar wat ik eerst zal graaien. De clutch bag, dat is duidelijk. En misschien wel het roze kleedje, size 0, dat wel, maar dromen mogen er zijn. Om exact 9 uur gaat het luik zachtjes omhoog. Een labiele tiener wurmt zich op handen en voeten er onderdoor. Kijk, dat is gewoon genant. Boodschap is duidelijk: relax, maar toch graaien wat je graaien kan, ook al heb je geen idee wat je nu eigenlijk in handen hebt. Ik eindig met negen stuks, waarvan twee gekocht. Niet omdat ik de rest niet wou, gewoon, uit budgetbeperkingen.
Ik hou van Matthew.. Wat is ie toch geweldig. Thuis trek ik meteen het kokerrokje aan. Het wordt zomer, dus ik heb nog een beetje logisch nagedacht tijdens het instinctief graaien of ik mijn geld wel goed besteed. Maar, het blijkt precies wel wat meer te spannen dan in het pashokje. Waarom merk ik zoiets nu pas, en waarom bedenk ik me net dat dit misschien geen kokerrok is, maar een ‘gewone’ rok, rond je heupen dus, niet rond je taille. Shit, nu ja, een kokerrok zal je dan maar zijn. Wat betekent: geen bewegingsvrijheid. Tais-toi et sois belle. Dat dus. Even het handtasje er bij graaien en ik voel me verzadigd. Ik besluit m’n outfit te dragen voor het verjaardagsetentje van mijn vriend deze avond. Nou, ik steek een halve meter boven hem uit, maar doe lekker egoïstisch. Want, op een gekke manier (dit heb ik normaal echt nooit) voel ik me Julia Roberts die met minirok en killerlegs als een lolita de chique straten van New York afschuimt. Daarom besluit ik mijn zwarte hakken toch maar aan te houden. Gewoon, om dat Julia-effect te koesteren. In de auto rits ik m’n rok los, genant genoeg, tot helemaal beneden. Daar stond ik dan, in Antwerpen, als een hete stoot. Ik voel dertigjarige zakenmannen stiekem even omdraaien als ik voorbij wandel. Ik ben een lady, een straathoertje, een wulpse tut. Geweldig veel emoties, maar bovenal, ik voel me Julia. Ik denk zelfs even dat ik haar krullend haar heb als ik mijn eigen (plat) haar wulps naar achteren werp. Gedaan met eten, rits toezippen, proberen recht te staan en op weg naar huis, Brussel.
Ik herinner mij niet lang geleden in een even cheap rokje toevallig in de hoerenbuurt te zijn beland. Al wandelend met m’n vriendje naar de auto. En het moet gezegd worden, het flatteert altijd als een man even op de rem staat, de ruit subtiel naar beneden draait en vraagt of ik wil instappen. God damn, ik ben een sletje. Gek, maar ik voel plots een concurrentiedrang met de officiële straathoeren. Alleen zou Richard Gere me niet beminnen, maar twee Marokkanen in een aftandse wagen. Ik giechel nog wat na als m’n vriend de nachtwinkel buiten stapt en van niets wetend even over m’n kont wrijft. Ja, dandy Matthew, je deed je werk echt geweldig.
Tags: Fashion
